Vier kinderen, twee jongens, twee meisjes. De jongste is acht, de oudste zeventien. Allemaal werden ze meegesleurd in een drama zo allesomvattend dat het hun leven voorgoed heeft veranderd. Hun (stief)moeder Silvana Heber werd in november 2022 door haar ex-vriend Marlon B. uit Hoogeloon in bed gewurgd. Daarna begroef hij haar in een bosgebied, in een kuil die hij enkele dagen eerder al had gegraven. 

Donderdag stonden de kinderen bij het gerechtshof in Den Bosch oog in oog met hun (stief)vader (45).  De jongste jongens zijn van hem, de oudste meisjes zijn van Silvana. Ze sliepen alle vier toen B. hun (stief)moeder vermoordde.

Nadat hij Silvana 's nachts in het bos in Vessem had begraven, keerde B. naar huis. De volgende dag ging hij  alsof er niets aan de hand was met zijn kinderen naar de voetbalclub. Tegen hen zei hij niets over wat er met hun moeder was gebeurd.

Marlon B. werd in februari 2024 veroordeeld tot 24 jaar gevangenisstraf voor de moord op Silvana. Omdat hij die straf te hoog vindt, ging hij in hoger beroep.

Bij de rechtbank namen de vier kinderen het woord. De oudste dochter (17) zei tegen haar stiefvader: "We zijn inmiddels bijna vier jaar verder, maar alsnog durf je nog steeds niet eerlijk een uitspraak te doen over waarom je dit gedaan hebt. Was dit nou echt iets waar jij heel je leven voor wilde opofferen?"

"Ik ben nu bijna 18 en ik doe dit schooljaar examen", vervolgde ze. "Ik ben nu dus ook op een leeftijd, waarbij ik grote mijlpalen tegemoet ga. Jij hebt het mij afgenomen om dit met mama mee te mogen maken."

Het jongste meisje van 13 vertelde over het verdriet en de boosheid die ze dagelijks voelt. Niet alleen is ze haar moeder verloren, ook mist ze veel andere dierbaren, inclusief haar eigen zus.

"Ik ben bij papa gaan wonen en moest daarom naar een andere school. Mijn vriendinnen van toen zie ik niet meer vaak. Ik mis hun ook. De familie van mama zie ik niet meer vaak. Zelfs de hond zie ik niet meer vaak. Wat het meeste pijn doet, is dat ik mijn zus niet meer vaak zie. Wij zagen elkaar elke dag. Ik houd van mijn zus, maar door wat er gebeurd is, zijn we niet meer samen."

De twee zoontjes van B., acht en dertien jaar oud, lieten een brief voorlezen in de rechtszaal. "Zij zijn een persoon kwijtgeraakt die een belangrijke plaats in hun dagelijks leven had. (...) Die persoon komt nooit meer terug. Zij kunnen haar nooit meer bellen. Ze kunnen nooit meer bij haar langsgaan. Ze kunnen haar nooit meer vertellen wat ze hebben meegemaakt." 

"Degene die volgens het Openbaar Ministerie verantwoordelijk wordt gehouden voor haar dood, is hun eigen vader. Dat maakt hun verdriet nog ingewikkelder. Zij moeten proberen te begrijpen hoe degene die hun vader is, tegelijkertijd degene kan zijn die volgens de verdenking hun tweede moeder van hen heeft afgenomen. Een kind hoort niet met zo'n werkelijkheid te hoeven leven."

"Zij rouwen dus niet alleen om deze persoon. Zij rouwen ook om het gezin en het leven dat zij met haar hadden."

Justitie eist in hoger beroep 26 jaar tegen Marlon B.