"Ik heb nooit afscheid kunnen nemen van mama. Alleen van een dichte kist." Het zijn de woorden van de veertienjarige dochter van Jessica, die vorig jaar in Vlijmen door haar vriend Coen K. om het leven werd gebracht. Maandag, tijdens de eerste dag van de rechtszaak tegen K., nam de dochter het woord.
Tijdens de eerste zittingsdag in Den Bosch zat de oudste dochter van Jessica in de zaal, op een paar meter van Coen K. vandaan. Het veertienjarige meisje vertelde zelf hoe ze die avond door haar vader uit bed werd gehaald. Over hoe ze naar het ziekenhuis reden en daar van een arts hoorden dat haar moeder er niet meer was.
"Ze hadden alles geprobeerd, maar hadden mama niet meer kunnen redden. Ik moest huilen, schreeuwde en kreeg de ergste paniekaanval die ik ooit heb gehad. Ik kon het gewoon niet geloven", vertelt ze, met een ingelijste selfie van haar met haar moeder naast haar. "Soms geloof ik nog steeds niet dat mama er niet meer is en nooit meer terug gaat komen."
Beide dochters hebben PTSS
Dat ze nooit afscheid heeft kunnen nemen van haar moeder, maar alleen van haar kist, doet nog het meest pijn. "Daar voel ik mij nog steeds heel erg boos en schuldig over. Ik heb daar zo veel verdriet en last van", vertelt ze met een snik in haar stem.
Sinds het overlijden van haar moeder ziet het meisje haar driejarige halfzusje veel minder. "Ik heb afscheid moeten nemen van het huis waar wij met z’n drieën woonden en ook van mijn kamer. Mijn zusje woont ergens anders en ik mis haar enorm."
Zowel zij als haar jongere zusje hebben een posttraumatisch stressstoornis (PTSS) overgehouden aan het verlies van hun moeder.
'We hebben uw dochter in het bloed gevonden'
Ook Jessica's moeder neemt het woord. Ze zet een portret van Jessica naast haar op tafel. "U ziet het: wij hebben haar foto meegenomen, zodat het vandaag even over haar gaat en niet over de verdachte die zoveel aangericht heeft. Jessica was ons enigst kind. Onze levens waren nauw verweven en het is dan ook niet in woorden uit te drukken hoeveel we haar missen."
"Voor altijd is ze weg… Zonder dag te zeggen, zonder dat we nog een keer tegen haar konden zeggen hoeveel we van haar houden." Ze vertelt hoe zij en haar man werden gebeld door de politie. "We hebben uw dochter in het bloed gevonden", zeiden ze.
'Als blikken konden doden'
Vol zorgen en vragen reden ze direct naar Jessica's huis in Vlijmen. Eenmaal daar was het een drukte van belang en werd hun dochter afgevoerd met een ambulance. Jessica's jongste dochter was thuis toen haar moeder werd aangevallen. "Mama is een sterretje, zegt ze vaak. Ze wil dan foto’s zien van haar mama. Maar dan wel alleen foto’s waarop ze lacht."
Even later richt de moeder zich met een vurige blik tot Coen K.. "Het is onmenselijk en beestachtig wat jij gedaan hebt. Waarom stamp je door op zo’n mooie, lieve meid? Weet je wel hoe het voelt om geen afscheid te kunnen nemen van je dochter?" Met een indringende blik kijkt ze hem aan zegt: "Je mag me één keer aankijken nu. En ik zeg alleen maar dit: als blikken konden doden…"
