Zelfs ver na haar pensioen laten de kleuters Francien van de Moosdijk uit Lieshout niet los. Veertig jaar was ze kleuterjuf en nu is ze in Kenia samen met haar partner Arnold Mauer een kinderopvang begonnen. “Mijn kleindochter zei het een keer heel treffend. Oma, je leeft in twee werelden.”
Francien is inmiddels 78, haar partner Arnold 84. Toch zijn de twee onvermoeibaar bezig met hun kinderopvang in het Keniaanse dorp Ukunda. Dat ligt vlakbij de grote stad Mombassa, in het zuidoosten van het land. Een toeristische plek met luxe hotels aan zee. Francien en Arnold overwinteren er in een vakantiehuisje. En lopen de deur plat bij de kinderopvang, waarvan de verf nog nauwelijks droog is.
Bij kinderopvang Yaya, dat ‘oppas’ betekent in het Swahili, kunnen twintig kleuters worden opgevangen. In 2024 richtten Francien en Arnold de kinderopvang op. Reden: een goede Keniaanse vriendin, die ze op vakantie hadden leren kennen, kon maar geen baan vinden. Zij leidt nu de kinderopvang met nog twee medewerkers. “Ze werkte in een hotel waar we verbleven. We hadden meteen een klik. Ze stond er alleen voor en kon maar geen goede baan vinden. In het hotel had ze een soort stageplek en verdiende ze niks”, legt Francien uit.
Een vriendschap ontstond tussen Francien en Arnold en de Keniaanse June. Ze kwamen op het idee zelf een kinderopvang op te richten. “Ze had een vrouw gevonden die een gebouwtje kon verhuren”, zegt Francien. “Het waren alleen muren en geen ramen”, vult Arnold aan. “We hebben het helemaal opgeknapt. Voor een toilet gezorgd en voor stromend water. De huur was zeventig euro in de maand, maar omdat we het zelf moesten opknappen, werd het de helft.”
Toen alle vergunningen rond waren, kwamen de eerste kinderen. Hun ouders betalen zeventig cent per dag voor de opvang. De ouders werken als verkoper van groenten, hebben een stalletje, werken in andere huishoudens of in een winkel. “Alle kinderen worden elke dag gewassen en krijgen dan hun schone kleren aan. Ze staan dan weer netjes klaar als pappa en mamma ze komen ophalen”, lacht Arnold.
De kinderopvang is heel flexibel. “Een ouder belt omdat hij of zij langer moet blijven van de baas”, zegt Francien. “Dan blijven we gewoon tot 8 uur in de avond open, want twee medewerkers wonen op de opvang.” Yaya is zo ook een reddingslijn voor de medewerkers, die anders geen onderdak zouden hebben.
Arnold en Francien werden lang geleden verliefd op het land Kenia. “We waren sponsoren van een kind via Foster Parents”, zegt Francien. “We zijn ons sponsorkind gaan opzoeken. Onze foto’s hingen aan de muren van de hut, tussen de koeien, de mest en het stro.” Francien en Arnold besloten om meer te gaan reizen in Kenia. “De warmte van de mensen en de mentaliteit vinden we heel fijn.”
Nu hopen ze de kinderopvang een mooie toekomst te kunnen geven. Het aanleggen van elektriciteit is nu prioriteit voor Arnold. “We hebben nu zonne-energie, maar ik vind stroom ook heel belangrijk.” De vraag is hoe lang ze in het pand kunnen blijven. Het huurcontract loopt in april volgend jaar af. Een eigen gebouw en een kinderopvang die de eigen broek kan ophouden, zonder sponsoring, is de mooiste toekomst.
Intussen genieten Francien en Arnold van hun tweede land. “Het leven daar is heel relaxed. Je leeft van dag tot dag", zegt Francien.
