Hij wilde graag naar de Olympische Winterspelen, heel graag. Een rugblessure zette echter een streep door zijn olympisch debuut en shorttracker Daan Kos uit Breda zag op televisie zijn ploeggenoten medaille na medaille pakken. Hij voelde zich mentaal gebroken en maandenlang deed het te veel pijn om op het ijs te stappen. Nu is hij terug, al zijn de klachten nog niet volledig voorbij.

Kos raakte eind 2025 geblesseerd tijdens een val op de training. Hij moest een aantal wereldbekerwedstrijden en het EK laten schieten, maar hij deed er alles aan om mee te kunnen doen aan de Winterspelen in Milaan. Hij kreeg extra tijd van schaatsbond KNSB voor zijn herstel, maar uiteindelijk bleek het toernooi begin 2026 niet haalbaar.

“Het deed zoveel pijn”, zegt Kos die terugblikt op een zware periode. “Ik doe niks liever dan schaatsen en droomde van de Spelen, dus dit nieuws was een grote klap. Ik heb het op televisie gevolgd, al vond ik het zwaar om naar te kijken. Voor het team was ik heel blij dat alles samenviel en dat iedereen in topvorm is. Ja, ik was wel jaloers."

In eerste instantie hoopte Kos dat zijn rugblessure door rust zou genezen. Hij koos ervoor om drie maanden vakantie te nemen en bezocht onder andere Costa Rica. “Mentaal zat ik er doorheen, ik vond het fijn om lange tijd niks met schaatsen te maken te hebben. Ik heb leuke dingen gedaan met vrienden en familie en veel met ze gepraat."

Na drie maanden quality time bleek er fysiek geen vooruitgang te zijn geboekt. "Iedere dag hoopte ik wakker te worden zonder pijn, maar ik had nog net zoveel last van mijn rug als voor mijn vakantie.”

Kos besloot dat het zo niet verder kon en zocht contact met een nieuwe fysiotherapeut. Het viel niet mee om een oplossing te vinden, want op scans was geen schade te zien. "Iedere ochtend als ik opsta, heb ik een hele stijve rug. Ze verwachten dat de pijn te maken heeft met een wervel en de spieren eromheen die heftig reageren.”

Het traject bij de fysio leverde succes op, want na verloop van tijd voelde Kos verbetering. “Ik doe nu als warming-up specifieke oefeningen waarbij mijn lichaam wordt wakker geschud en uit de slaapstand komt. Als de spieren warm zijn, lukt het me om pijnvrij het ijs op te gaan.”

Sinds een paar weken zit hij weer bij de nationale ploeg, maar Kos reist deze week niet mee naar Canada voor de World Cup. Hij richt zijn pijlen op een comeback in 2027. “Wedstrijden komen te vroeg voor mij, ik blijf in Nederland om sterker te worden. Als ik meer ijsuren maak, heb ik er vertrouwen in dat ik terugkeer op niveau.”

Niet alleen fysiek voelt Kos verbetering, ook mentaal zit hij beter in zijn vel dan het afgelopen jaar. “Ik kan weer trainen en nieuwe doelen stellen. Tijdens mijn blessure had ik veel te veel tijd om na te denken, dat was niet fijn.”