De gouden race op de Paralympische Spelen van Parijs in 2024 was het laatste sportieve hoogtepunt van Kimberly Alkemade (36). De Bossche besloot te stoppen met topsport en richtte zich op een maatschappelijke carrière. Twee jaar na Parijs, ze is inmiddels moeder van Kay, besluit ze toch weer de hardloopschoenen aan te trekken. “Ik ben er vooral achter gekomen wat ik absoluut niet wil.”

Meerdere jaren in het leven van Kimberly Alkemade stonden in het teken van de Paralympische Spelen van 2024. In Parijs pakte ze goud op de 200 meter en zilver op de 100 meter. Na de Spelen probeerde ze door te gaan als topatlete, maar het vuurtje doofde langzaam.

In april 2025 stond ze voor het laatst op de atletiekbaan, maar ze bleef wel veel sporten. Zo onderzocht ze of ze met snowboarden de top kon halen. “Maar ik kwam tot de conclusie dat het meer een hobby is. Ook deed ik aan roeien en uiteindelijk kwam HYROX op mijn pad.”

Haar grootste wens kwam in maart van dit jaar uit toen zoon Kay werd geboren. De arts in het ziekenhuis bleek een grote motivatie te zijn om toch weer de topsport in te gaan. “Door HYROX kriebelde het weer om te gaan hardlopen, maar dan wel in een constructie waarin het te doen is voor ons gezin. De arts zei net na de geboorte dat ik als moeder prima als topsporter kon gaan leven. Hij had een netwerk met veel kennis daarover.”

Komende zondag start ze haar rentree op de atletiekbaan van Eindhoven Atletiek. Ze legt de lat zo hoog mogelijk voor zichzelf. “Het spiergeheugen is mijn voordeel. Als ik een jaar serieus train, dan zit ik op mijn niveau. Ik ga er hard aan werken om wedstrijdfit te worden met de Paralympische Spelen van 2028 in Los Angeles als hoofddoel.”

Topsport combineert ze met een gezin, maar ook de andere uren van de dag worden goed ingevuld. “Ik was de laatste tijd zoekende hoe ik verder invulling aan mijn leven wilde geven. Zo heb ik bij een gemeente gewerkt, maar ik heb vooral ontdekt wat ik absoluut niet wil. Waar mijn passie naast atletiek wel ligt is voeding en diëtetiek, daar ga ik een opleiding voor volgen.”

En dan is er nog haar stichting Moving for Growth waarmee ze talentvolle para-atleten ondersteunt. “Een bestuursfunctie ambieer ik niet, ik ben als atleet meer een boegbeeld. Daarmee kan ik uiteindelijk meer voor elkaar krijgen.”