De 12-jarige Laurens van de Pol stapte op 10 januari uit het leven. Vanaf het allereerste moment begon zijn moeder Marloes met schrijven. Zondagmiddag presenteerde ze in De Petrus in Vught haar boek Forever 12, over twaalf weken van rouw, maar ook van liefde. 

“Ik ben gaan schrijven om mijn gevoel kwijt te kunnen. Om grip op mijn razende emoties te vinden en op alle vragen die ik had en weer los moest laten”, vertelt Marloes van de Pol tegen Dtv Nieuws. Ze wilde ook alles kunnen onthouden. “Ik wist dat het zo’n diepe periode was dat ik het zou vergeten als ik het niet zou opschrijven. Nu kan ik het altijd terughalen.”

De titel Forever 12 is bedacht door de oudere zoon van 16, die nu als enig kind in het gezin achterblijft. De titel verwijst ook naar het kentekenbordje dat de jongeren maakten voor de scooteroptocht tijdens de afscheidsceremonie. Laurens kreeg er ook een bij zijn kist in de rouwauto.

Nog niet klaar
Na twaalf weken was Marloes nog niet klaar met schrijven. “Ik kon niet meer ophouden. Alles wat ik meemaakte, elke dag, heb ik opgeschreven.” Daarom komt er ook een twaalfmaandenboek. “Ik heb er vooral zelf heel veel aan om dit te maken, maar ik hoop dat ik er anderen ook mee kan helpen.”

Gaandeweg werd het schrijven ook een missie. “Ook Laurens zijn missie. Ik wil laten zien dat ik niet bang ben voor mijn emoties. Ik wil laten zien dat liefde blijft regeren. Het gaat over Laurens, maar juist ook over de liefde, dat rouw zo gelaagd is.”

Steun van teamgenoten
De vrienden en het voetbalteam van Laurens waren zondag nauw betrokken bij de boekpresentatie. Een paar jongeren zaten op het podium bij zijn spullen, anderen hielden een groot spandoek vast. Op het nummer Legends never die droegen zijn teamgenoten de boeken naar binnen.

Die betrokkenheid is ook de reden voor de gedenkplek in de Stationsstraat. “Laurens zijn as is thuis, bij ons. De bak met as heb ik veel op schoot gehad tijdens het schrijven”, vertelt Marloes. “Voor de jongeren is een plek om naartoe te gaan echter heel belangrijk. Daarom hebben we aan de gemeente gevraagd om deze gedenkplek te maken.”

Open kaart
 Over de doodsoorzaak is het gezin altijd open geweest. “Mensen vonden het fijn dat we open kaart speelden, waardoor de drempel om ons aan te spreken weg was.” De dag na zijn dood was er een herdenking, waar het gezin meteen zelf het verhaal vertelde. “Er is geen schuldvraag, geen verwijt. Ik kan voelen dat het nu goed is.”