Angela Louwerse-van Gerwen uit Best vergeet nooit wat haar moeder Tonny steeds tegen haar zei: "Heb ik al gezegd dat ik van je hou?" In een eerbetoon aan haar moeder, die in 2020 overleed, vertelt Angela eerlijk over de gouden én de zwarte randjes van haar herinneringen. Het gaat haar vooral om de moed en kracht van haar moeder, en om haar grote bewondering daarvoor.

Bestaat het nog? Twee mensen die elkaar op middelbareschoolleeftijd leren kennen, verliefd worden en de rest van hun leven bij elkaar blijven? Jazeker, want het overkwam Jo en Tonny van Gerwen, de ouders van Angela. "Ze woonden in Best en leerden elkaar inderdaad rond hun veertiende kennen, ergens bij vrienden. Zeker bij mijn vader was het liefde op het eerste gezicht. Hij heeft het nog altijd over 'de liefde van zijn leven' en hij was heel trots en zuinig op haar."

Jo en Tonny trouwden op 10 juni 1965 en gingen wonen in een huurhuisje in Son en Breugel. Negen maanden na de trouwerij werd Angela geboren. "Je zou kunnen zeggen dat ik erbij was in de huwelijksnacht", lacht Angela. "Drie jaar later werd mijn zus Janine geboren en elf jaar later mijn tweelingbroers Joost en Dennis. We waren een echt arbeidersgezin en mijn vader moest hard werken om dat grote gezin te onderhouden. Mijn moeder was thuis om voor ons te zorgen, want ja, zo ging dat in die tijd."

Het gezin Van Gerwen ontgroeide het fijne, kleine huisje en verhuisde naar een groter huis in Son en Breugel. Voor Angela is dat een herinnering met een zwart randje. "Het was een fijn huis, maar we werden als arbeidersgezin niet echt geaccepteerd in de buurt. Daar leed mijn moeder, die een groot, sociaal hart had, erg onder. Bovendien stond ze er veel alleen voor, omdat mijn vader heel hard werkte, ook 's avonds en in de weekenden."

Angela kreeg de spanningen als 15-jarige puber heel goed mee. "Toch zorgde het ook voor iets moois, want ik zag hoe sterk mijn moeder was en hoe ze bij zichzelf bleef. Ze ging in haar kracht staan. Ze liet zich door het pestgedrag in de straat niet uit het veld slaan. Daar heb ik veel van geleerd en mijn moeder om bewonderd."

 

Volgens Angela was de grote kracht van haar moeder dat ze het glas altijd half vol zag in plaats van half leeg. "We hadden het niet breed en moesten op de centjes letten. Dat kon mijn moeder trouwens heel goed, we zijn echt nooit iets tekortgekomen. Maar dat dat nou altijd even makkelijk was voor haar, nee. Toch wist ze er een positieve draai aan te geven. Dat is echt iets wat ik van haar heb geleerd."

Op de centjes letten en tegelijk de deur openzetten voor vrienden en familie: ook dat was typerend voor Tonny, vertelt Angela. "O ja, er kwamen veel mensen op bezoek: hun vrienden, familie, onze vrienden, eten, drinken, het was er allemaal. Mijn ouders waren super gastvrij en mijn moeder hield van zorgen en stond voor iedereen klaar. Ze had een luisterend oor, waardoor mensen haar makkelijk in vertrouwen namen. Daardoor kwamen mensen, denk ik, graag bij ons over de vloer."

In de loop der jaren kreeg het gezin Van Gerwen meer tegenslagen te verwerken. Angela relativeert dat met een 'ieder huisje heeft zijn kruisje'. "Het ging met ups en downs, en die downs hebben natuurlijk wel invloed gehad en voor verdriet gezorgd. Niet dat mijn moeder dat makkelijk liet zien, zo zat ze niet in elkaar. Maar ik voelde het wel. Het was niets voor haar om daarin te blijven hangen. Ze dacht altijd in mogelijkheden."

Angela praat met bewondering en liefde over haar moeder. Over de geweldige oma die ze was: de kleinkinderen gingen graag naar opa en oma, omdat het er zo fijn was. Over de een-tweetjes tussen haar en haar moeder. En over de lieve, zorgzame vrouw die ze was.

"Ze was bijzonder, een voorbeeld voor mij. Ze zei altijd tegen ons: 'Heb ik al gezegd dat ik van je hou?' Die woorden vergeet ik nooit van mijn leven. Ook omdat ze me heeft geleerd hoe belangrijk het is om dit niet alleen te denken, maar ook hardop te zeggen."

Tonny was 75 toen ze op 26 oktober 2020 onverwacht overleed aan een hartinfarct.